ding

Ik ben nog steeds een voorstander van de "dingheid" van dingen.

Legers van enen en nullen nemen zo ongeveer de wereld over op dit moment (het is wachten op een binair woordenboek) en juist daarom denk ik dat het mij als mens altijd goed zal blijven doen om geregeld zelf lichamelijk in de buurt van kunst of bepaalde inspirerende objecten aanwezig te zijn. Als computers en robots de wereld overnemen dan solliciteer ik als nachtwaker in het laatste museum op aarde.

Het daadwerkelijk vasthouden van een boek of elpee waarvan ik helemaal uit mijn plaat ga, kan mij bijna letterlijk fysiek uit mijn eigen wereld halen. De impact is enorm. In het beste geval hou ik het equivalent van een nieuw paspoort in mijn handen dat me toegang geeft tot een andere plek. Een plek waar ik altijd op gehoopt had, maar nooit gezien en door zo'n object in mijn handen te hebben voel ik dat mijn eigen wereld opengebroken wordt.

Gelukkig ben ik zonder MSN opgegroeid tussen boekminnende, muziekminnende en kunstminnende ouders, en heb als adoptie kind de stinkende mazzel gehad een behoorlijk verantwoorde opvoeding te kunnen genieten. Sindsdien kwamen de boeken die ik moest lezen en de platen die ik moest horen altijd op het juiste moment vanzelf in mijn leven. Alsof zij de leraar waren die wisten wanneer ik, de leerling, klaar voor ze was.

Het is interessant om mezelf af te vragen wie ik zou zijn zonder de boeken die ik gelezen heb in mijn leven. Zonder muziek die ik geluisterd en gehoord heb. Wat blijft er dan eigenlijk over van mijn zelfgebouwde identiteit?